Hin nýju framboð og forsetaefnin

Það kemur óneitanlega á óvart hversu dauft er yfir hinum nýju framboðum, sem boðað hafa komu sína inn á hinn pólitíska vettvang. Hver getur ástæðan verið? Ætla mætti að nú væru kjöraðstæður fyrir slík framboð í kjölfar Hrunsins.

Getur verið að ástæðan sé sú að þau hafi lítið sem ekkert að segja?

Í sumum tilvikum kan það að vera. Þó á það ekki við um Lilju Mósesdóttur, sem talar af mikilli skynsemi um þjóðmál.

Hafa þessi framboð einhvern möguleika á að ná sér á strik?

Það gæti verið.

Líklegasta leið þeirra til þess er að ná samstarfi við einhverja þá, sem buðu sig fram til forseta í vor. Þar er á ferð fólk, sem hefur „náð í gegn“ ef svo má að orði komast. Þóra Arnórsdóttir hefur að vísu nánast tekið af skarið um að hún ætli sér ekki afskipti af pólitík en á þó augljóslega erindi inn á þann vettvang.

Bæði Andrea Jóhanna Ólafsdóttir og Herdís Þorgeirsdóttir hafa ýmislegt að segja. Þær tala af sannfæringu um það, sem þeim liggur á hjarta. Svo er það annað má hvaða skoðun fólk hefur á sjónarmiðum þeirra. En það skiptir máli að fólk, sem býður sig fram til forystu hafi skoðanir og sannfæringu.

Hið sama á við um Ara Trausta og Hannes Bjarnason. Þeir hafa margt fram að færa.

Ef eitthvað af þessu fólki gengi til samstarfs við hina hefðbundnu flokka eða hin nýju framboð gæti það verkað sem ákveðin vítamínssprauta fyrir pólitíkina.

SG