Alþýðan og yfirstéttin

Hinar stóru línur í átökunum um aðild Íslands að ESB eru nokkuð ljósar. Þetta eru átök á milli pólitískrar yfirstéttar, sem hefur gefizt upp við að stjórna landinu og alþýðu manna, sem vill halda sjálfstæði sínu. Brussel-sinnar, eins og Steingrímur J. Sigfússon, vildi kalla þá í umtalaðri grein hans frá árinu 2002 eru fyrst og fremst vinstri sinnuð pólitísk elíta og háskólafólk en andstöðuna við aðild er að finna hjá fólkinu í sjávarþorpunum í kringum landið, í sveitunum og meðal almennra launamanna í þéttbýlinu á suðvesturhorni landsins og þeirra, sem reka lítil og meðalstór fyrirtæki.

Þótt þetta sé ekki vísindaleg greining á þessum tveimur fylkingum er hún áreiðanlega á þennan veg í stórum dráttum.

Í þessu felst, að þeir, sem berjast gegn aðild Íslands að ESB eiga að leggja áherzlu á að tala við fólkið í landinu, sækja heim fámennar byggðir og fjölmennar byggðir, sveitasamfélög og sjávarþorp, tala við trillukarla og fiskverkafólk, fjósamenn og svínahirði, kennara og fóstrur, sjúkraliða og hjúkrunarfræðinga, bílstjóra og iðnaðarmenn og svo mætti lengi telja.

Þetta er fólkið, sem mun standa vörð um sjálfstæði Íslands.

Þetta er fólkið, sem mun standa vörð um yfirráð Íslendinga yfir auðlindum sínum.

Þegar horft er yfir ellefu hundruð ára sögu byggðar í þessu landi er ljóst, að það hafa alltaf verið einhverjir í hinni pólitísku yfirstétt landsins á hverjum tíma, sem hafa verið tilbúnir til að reka erindi erlendra valdamanna, sem af einhverjum ástæðum hafa viljað ná yfirráðum yfir þessu litla landi.

Þeir, sem hafa verið tilbúnir til þess hafa aldrei komið úr röðum alþýðufólks í þessu landi.

Við það alþýðufólk skulum við tala, sem berjumst gegn aðild Íslands að Evrópusambandinu. Þá höfum við sigur.

Látum elítuna um að tala við sjálfa sig.