Hvernig verður sneypuförin til Brussel til lykta leidd?

Það voru ekki liðnir nema tæpir tveir sólahringar frá tilkynningu um neyðarlán til Spánar vegna spænsku bankanna þar til byrjaði að halla undan fæti á ný. Fyrstu vísbendingar á mánudagsmorgni voru þær að Eyjólfur væri að hressast en þær vonir urðu að engu, þegar leið á daginn. Nú á miðvikudegi er ljóst, að enn eina ferðina er allt upp í loft innan Evrópusambandsins.

Fyrst barði Mariano Rajoy, forsætisráðherra Spánar sér á brjóst og taldi sig hafa unnið mikinn sigur með því að sækja um neyðarlán fyrir spænsku bankana án nokkurra skilmála. Ekki leið á löngu þar til Þjóðverjar tóku af skarið og upplýstu að utanaðkomandi aðilar mundu fylgjast náið með rekstri bankanna og hvernig þeir nota þessa peninga, þar á meðal Alþjóða gjaldeyrissjóðurinn, sem Rajoy hafði lagt áherzlu á að halda frá Spáni. Í morgun upplýsti El País, að vextir af láninu nemi 3-4% en að spænsku bankarnir verði að borga 8% vexti af þessu láni til spænska bankasjóðsins (FROB), sem er formlegur lántakandi. Það liggur í augum uppi, að rekstur þeirra banka, sem verða að borga slíka vexti verður erfiður. Varla bjóða þeir lántakendum sínum þá vexti, sem já-hreyfingin á Íslandi fullyrðir, að gildi í evrulöndum!

Spænska forsætisráðherranum líst að vonum ekki á blikuna því að hann neitar að gera spænska þinginu grein fyrir þessari lántöku fyrr en í lok þessa mánaðar eftir leiðtogafund ESB síðar í mánuðinum! Hvers konar lýðræðisríki er Spánn?

Svo kemur brezki fjármálaráðherrann og heldur því fram, að það kunni að vera nauðsynlegt að Grikkir yfirgefi evrusvæðið til að hægt verði að koma viti fyrir Þjóðverja. Í kjölfarið fylgir Seðlabanki Evrópu og vill stofna bankabandalag og hafa yfirumsjón með stærstu bönkum á evrusvæðinu. Undir það taka Seðlabanki Frakklands og Englandsbanki. Þá kemur Bundesbank og segir að slíkt komi ekki til greina fyrr en búið sé að stofna ríkisfjármálabandalag.

Það er augljóst að frá því að evrukreppan hófst vorið 2010 hefur upplausnarástandið á evrusvæðinu aldrei verið verra og ágreiningur aðildaríkjanna og annarra um hvert skuli stefna aldrei verið meiri.

Og enn halda alþingismenn að það dugi a skiptast á skoðunum í stuttan tíma á Alþingi um það hvort og hvernig Íslendingar eigi að bregðast við!

Aðildarumsókninni hefur verið siglt í strand og það er óhugsandi að stjórnarflokkarnir geti bjargað henni úr þessu. Þjóðin er á móti aðild og þeir fámennu hópar, sem enn mæla með henni láta lítið sem ekkert í sér heyra og alls ekki um það ástand, sem nú ríkir í Evrópu.

Það eina, sem eftir er að ákveða er hvernig þessari sneypuför verður lokið.