Evrópu­sambandið er frumskógur og botnlaust fen

Innviðir Evrópusambandsins eru frumskógur og Ísland mundi fljótt týnast í þeim frumskógi og þeir 320 þúsund einstaklingar, sem hér búa þar með. Þær umræður, sem nú fara fram í aðdraganda leiðtogafundar Evrópusambandsríkjanna síðar í vikunni vekja hins vegar upp spurningar um hvort Evrópusambandið sé ekki bara frumskógur heldur líka botnlaust fen, sem enginn á eftir að komast upp úr.

Þetta frumskógarfen er orðið til úr langri sögu samskipta ríkjanna á meginlandinu, sem fáir eða nokkrir skilja nema hinir innmúruðu og innvígðu svo að notað sé vinsælt orðalag. Í athyglisverðri fréttaskýringu í Wall Street Journal í dag er því haldið fram, að það ríki, sem raunverulega standi gegn nauðsynlegum ráðstöfunum til að ná tökum á vanda evrusvæðisins sé ekki Þýzkaland, heldur Frakkland. Ástæðan sé sú, að Frakkar hafi alltaf verið andvígir því að framselja meira af fullveldi sínu til Evrópusambandsins. Þeir kjósi samskipti milli ríkja en ekki fyrirmæli frá yfirríki. Þeir sem muna daga De Gaulle gera sér grein fyrir að þetta mat WSJ er rétt.

Blaðið segir það hættulega sjálfsblekkingu að halda að hægt sé að sameina skuldir evruríkja án þess að þau gangi í pólitískt bandalag um leið. Að setja upp ríkisfjármálabandalag og bankabandalag án pólitísk bandalags væri ekki lausn heldur mundu mistökin, sem gerð voru við stofnun myntbandalagsins ná nýjum hæðum.

WSJ bendir á, að Grikkir hafi ekki staðið við að framkvæma þá skilmála, sem þeim voru settir fyrir frekari lánveitingum. Umbætur Montis á Ítalíu, sem hafi farið vel af stað séu að fjara út. Spánn hafi með hangandi hendi lagt fram ófullnægjandi tillögur um breytingar á bankakerfinu. Þegar ríkisstjórnir sýni vilja til að gera það sem gera þurfi taki kjósendur til hendi. Þess vegna vilji ný grísk rikisstjórn ekki segja upp einum einasta opinberum starfsmanni, þótt lofað hafi verið að segja upp 150 þúsund í þeim hópi.

Í þessu samhengi segir WSJ að ekkert vit sé í að samþykkja að sameina skuldir evruríkja án pólitísk bandalags, sem þýðir að allar meginákvarðanir í málefnum aðildarríkja eru færðar frá viðkomandi ríkisstjórnum og þjóðþingum til nýrrar yfirstjórnar.

Að halda að íslenzkir stjórnmálamenn og embættismenn eigi eitthvert erindi inn í þetta frumskógafen er jafn mikill barnaskapur og sá boðskapur, sem nú heyrist frá Bessastöðum, að kínverskir ráðamenn streymi til Ísland til að leita ráða hjá núverandi forseta Íslands!