Maria Damanaki krefst uppgjafar Íslands í makríldeilunni

Forystumenn Evrópusambandsins tala nánast aldrei hreint út. Allt sem þeir segja er sett í einhvers konar umbúðir, sem hafa það að markmiði, að aldrei sé hægt að festa hendur á því sem þeir segja. En þótt þetta sé almenna reglan eru frá henni undantekningar. Maria Damanaki, sjávarútvegsstjóri Evrópusambandsins talaði t.d. mjög skýrt á blaðamannafundi hér í gær. Þegar hún „efast um“, að hægt sé að hefja viðræður um sjávarútvegskaflann í tengslum við aðildarumsókn Íslands að Evrópusambandinu fyrr en búið er að semja um makríldeiluna er hún að segja umbúðalaust að það komi ekki til greina að hefja þær viðræður fyrr en við höfum samþykkt það, sem að okkur er rétt í makríldeilunni.

Það getur vel verið að María sjálf sé tlbúin til að tala við Össur Skarphéðinsson og hans fólk um sjávarútvegmál, þótt makríldeilan hafi ekki verið leyst en hún veit ósköp vel að hún kemst ekki upp með það. Hún þarf ekki annað en fara til Dublin og tala við Íra til þess að fá það á hreint hafi hún einhverjar efasemdir sjálf.

Þegar Maria Damanaki segir að í viðræðum um sjávarútvegmál „yrði Ísland að vera reiðubúið að fara að löggjöf Evrópusambandsins í þessum málaflokki“, er hún að segja, að við verðum að samþykkja sjávarútvegsstefnu ESB eins og hún er.

Þetta eru ekki ný tíðindi fyrir Össur Skarphéðinsson, utanríkisráðherra. Hann hefur alltaf vitað þetta. Þess vegna sagði hann í umræðum á Alþingi um miðjan júlí 2009, að Íslandi þyrfti ekki á varanlegum undanþágum að halda frá sjávarútvegsstefnu ESB.

Fyrsta vísbending um að stjórnarflokkarnir ætli að láta til skarar skríða er þegar og ef fréttir berast um að betra útlit sé í viðræðum á milli Íslands og makrílþjóðanna.

Um leið og slíkar fréttir byrja að berast er hætta á ferðum. Þá þarf þjóðin að vera tilbúin il að rísa upp.