Ótrúleg frekja aðildarsinna

Það er greinilegt að þeir sem krefjast aðildar að ESB gera það á kolröngum forsendum, en erlendir sérfræðingar í málefnum Evrópusambandsins hafa margir bent á þá staðreynd, að þjóðir þær sem vilja sækja um aðild eigi að gera það vegna þess að þeim langi til að starfa með sambandinu, þ.e.a.s. leggja eitthvað af mörkum.

Enda er það eðlilegt að ríki sem óska eftir samstarfi við önnur ríki hafi eitthvað fram að færa, annað heldur en endalausar kröfur.

Hvergi hefur komið fram vilji aðildarsinna til að leggja eitthvað af mörkum til ESB, en þeir vilja fá ýmis hlunnindi frá sambandinu og slík afstaða er vitanlega ekkert annað en frekja.

Reyndar kemur líka fram talsverð vanþekking hjá talsmönnum „já Ísland“, því þeir óska eftir upptöku Evru við fyrsta tækifæri, við slíkum kröfum getur ESB ekki orðið.

Ekkert ESB ríki getur tekið upp Evru án þess að hafa uppfyllt Maastrich skilyrðin, en miðað við hagstjórnarmistök íslendinga, svo ekki sé talað um núverandi ríkisstjórn, þá er afskaplega langt í að við getum tekið upp Evru, enda mun hún ekkert gagnast okkur eins og margoft hefur verið bent á. Ef Evran væri lausn við vandamálum, þá væri skárra ástandið í Grikklandi og á Spáni svo dæmi sé tekið.

Þeir sem ekki eru haldnir takmarkalausri þröngsýni og þráhyggju sjá það, að önnur aðildarríkii ESB munu ekki gleðjast yfir dekrinu við Ísland þegar fram líða stundir, ef óskir aðildarsinna verða að veruleika.

Ef það kemur tilfinnanlegur verkefnaskortur hjá fiskveiðiflota ESB og ríkin horfa á tækifærin sem eru til staðar við Íslandsstrendur, þá er það öruggt mál að mikill þrýstingur verður á íslendinga að hleypa skipunum inn í íslenska lögsögu og þá verður ómögulegt fyrir íslendinga að neita því, þeir hafa jú fengið allt fyrir ekki neitt og komið er að skuldadögum.

„Já Ísland“ tekur það líka skýrt fram, að ef kemur til þess að ESB stofnar sameiginlegan her, þá vilja íslendingar ekki taka þátt í honum.

Gott og vel, það er skiljanleg afstaða, enda hafa íslendingar ekkert viljað hafa með hernað að gera.

Enginn veit hvað framtíðin ber í skauti sér, en ef svo fer að Evrópusambandið breytist í „Bandaríki Evrópu“, það verður eitt stórt ríki sem hugsanlega lendir í hörðum stríðsátökum, jafnvel með miklu mannfalli.

Varla þarf að taka það fram, að mannlegar tilfinningar eru eins í öllum löndum og í stríði finnst foreldrum sárt að missa syni sína og dætur. Sorgmæddir ættingjar hinna ríkjanna horfa á þessa hrokafullu eyjarskeggja í norðri sleppa við að fara í stríðið, þeir láta hin ríkin berjast fyrir sig og fórna lífi sínu, fyrir sameiginlegan málstað.

Það er óhugsandi fyrir réttsýnt fólk, að fara í samstarf án þess að ganga alla leið, gefa og þiggja í jöfnum hlutföllum. Þeir sem vilja ekki taka fullan þátt í öllu er varðar Evrópusambandið hafa ekkert þangað inn að gera.

Vitanlega er ekkert nema sanngjarnt, ef við viljum njóta fjárstuðnings að opna auðlindirnar fyrir ESB og ef kemur til þess að Evrópusambandið lendir í stríði og það er líka að berjast fyrir okkar hagsmunum, þá þýðir ekki að standa hjá og gera ekki neitt, við verðum þá að senda syni þjóðarinnar og dætur til þess að berjast fyrir okkur og takast á við óttann, kvíðan og sorgina, vera viðbúin því að við sjáum þau aldrei aftur.

Það fylgir því alltaf ábyrgð að taka þátt í samstarfi, það verður ekki bæði sleppt og haldið. Þess vegna vona ég að ESB láti réttlætið ráða og hlusti ekki á frekju og óbilgirni íslensku samninganefndarinnar.

Annað hvort tökum við fullan þátt í öllu því sem að ESB snýr eða stöndum á eigin fótum, það er ekki í anda íslensku þjóðarinnar að vera í hlutverki þiggjanda, enda hefur slíkt slæm áhrif á sjálfsmynd allra þjóða.

Og vegna þess að við sem erum andstæð aðild viljum ekki deila öllum kjörum með ESB, þá segjum við að sjálfsögðu nei við aðild, enda er þjóði fullfær um að standa á eigin fótum.