Sjálfstæðis­flokkur er að ná fyrri stöðu en áleitnar spurningar leita á marga fylgismenn hans

Þegar Samfylkingin varð stærsti flokkur landsins eftir þingkosningar 2009 veltu margir því fyrir sér, hvort komið væri að vatnaskilum í íslenzkum stjórnmálum og að dagar Sjálfstæðisflokks, sem stærsta og áhrifamesta stjórnmálaflokksins væru að baki. Smátt og smátt náði þó Sjálfstæðisflokkur jafnstöðu við Samfylkingu. Síðan fór hann fram úr henni en þó náði fylgi hans ekki fyrri hæðum.

Ný skoðanakönnun Gallup staðfestir hins vegar þróun síðustu mánaða, sem hefur verið á þann veg, að rækilega hefur dregið í sundur með þessum tveimur flokkum. Nú er Sjálfstæðisflokkur með 38% og Samfylkingin með 21%.

Þetta fylgi Sjálfstæðisflokks er að vísu ekki sambærilegt við fylgi flokksins fyrr á tíð, þegar svo langt var liðið á kjörtímabil vinstri stjórna eins og nú er. Á hinn bóginn var Hrunið einstæður atburður í sögu þjóðar og flokks og þess vegna hægt að skýra þann mun með þeim sérstaka atburði.

Samfylkingin er komin niður í svipað fylgi og Alþýðubandalagið hafði, þegar sá flokkur stóð sem bezt og VG er komin niður í rúmlega það fylgi, sem Alþýðuflokkurinn var í árum og jafnvel áratugum saman. Þessir tveir flokkar, sem byggja á grunni sósíalisma og sósíaldemókratisma 20. aldarinnar eru því komnir niður í það fylgi, sem þær stjórnmálahreyfingar höfðu samanlagt seinni hluta síðustu aldar.

Út af fyrir sig þarf þetta ekki að koma á óvart. Árangur flokkanna tveggja í þingkosningunum 2009 var afleiðing eða árangur af Hruninu. Það hefði þurft meiri stjórnmálasnilld en forystumenn Samfylkingar hafa til að bera til að halda þeirri stöðu, sem flokkurinn náði í þeim kosningum. En óumdeilanlegt er að þeir hafa glutrað niður sigri flokksins í þeim kosningum.

En jafnframt er það áhyggjuefni fyrir alla flokka og það á líka við um Sjálfstæðisflokkinn hve margir kjósendur taka ekki afstöðu, hafa ekki gert upp hug sinn, ætla ekki að kjósa eða ætla að skila auðu en það eru rúmlega þriðjungur kjósenda.

Það er á þessi mið, sem hin nýju framboð munu leita. Jafnframt fer ekki á milli mála, að þrátt fyrir þessar fylgistölur er óánægja innan Sjálfstæðisflokksins og efasemdir um að hann sé á réttri leið. Margir Sjálfstæðismenn hafa vonda tilfinningu fyrir því, að sú mynd, sem dregin var upp af flokknum og forystusveit hans í áramótaskaupi sjónvarpsins sé sú mynd, sem of margir landsmenn hafi af flokknum í sínum huga.

Það er enn til staðar verulegur skortur á trausti til Sjálfstæðisflokksins á meðal landsmanna. Gerir ný kynslóð í forystuliði Sjálfstæðisflokksins sér grein fyrir því? Er hún í jarðsambandi? Hefur hún hugmyndir um hvernig hún ætlar að endurheimta traust þjóðarinnar?

Þetta eru spurningar, sem margir stuðningsmenn Sjálfstæðisflokksins spyrja sig þessa dagana.

Í leit að svörum við þessum spurningum dugar ekki að vísa til vandamála annarra flokka.

SG