Ætla þeir að gera 1100 ára gamalt Alþingi að undir­deild og útibúi skrifstofumanna í Mið-Evrópu?

Þær hugmyndir, sem nú er verið að ræða í Evrópu um að leiðtogafundur ESB-ríkjanna, sem haldinn verður undir lok júní, samþykki eins konar vegvísi að myndun ríkisfjármálabandalags, hafa ekki verið útfærðar að nokkru ráði, alla vega ekki á opinberum vettvangi. Hins vegar er nokkuð ljóst hvað í þeim felst í megindráttum.

Þær þýða, að fjárlagastjórn verður tekin úr höndum þjóðþinga og færð til einhvers konar evrópskrar yfirstjórnar um ríkisfjármál. Sú yfirstjórn mun senda þjóðþingum fjárlagafrumvörp, þar sem meginlínur eru lagðar en vafalaust halda þjóðþingin einhverjum rétti til ráðstöfunar á smærri upphæðum. Þetta jafngildir því að fyrirtæki reki útibú í mörgum löndum og setji þeim útibúum fjárhagsáætlanir fyrir hvert ár, þar sem kveðið er á um meginkostnað, hversu marga starfsmenn útibúið megi hafa í sinni þjónustu o. sv. frv., en stjórnendur útibúsins hafi vald til að ákveða minniháttar útgjöld.

Þannig mundi Alþingi t.d. ekki standa í innbyrðis deilum um Vaðlaheiðargöng. Þær ákvarðanir yrðu teknar annars staðar og áhugamenn um þau göng yrðu þá að reka áróður fyrir þeim í Brussel eða annars staðar, þar sem yfirstjórn ríkisfjármála yrði staðsett. Það mundi kalla á langa viðveru á staðnum!

Ákvarðanir um heildarfjárhæðir í heilbrigðiskerfi, til menntamála o.sv. frv. yrðu teknar annars staðar en Alþingi fengi að ákveða að einhverju leyti skiptingu þeirra fjárhæða á einstakar stofnanir.

Yfirstjórn ríkisfjármálabandalagsins mundi ákveða hve há fjárhæð færi í vegaframvæmdir ár hvert og kannski stærstu einstöku útgjaldaliðina, en þingmenn gætu samið sín í milli um vegaspotta hér og þar eða smábrýr hér og þar.

Og svo mætti lengi telja.

Þetta er ekki eitthvert hjal um fjarlæga framtíð. Þetta er veruleiki, sem línur verða lagðar um fyrir lok þessa mánaðar. Þrýstingur á Þjóðverja að taka afgerandi forystu um að rífa evruríkin upp úr því fari sem þau eru í er orðinn gífurlegur. Þeir munu ekki standast þann þrýsting en gjaldið, sem þeir krefjast á móti er ríkisfjármálabandalag, sem eykur enn á völd Þýzkalands í Evrópu.

Ekki er ólíklegt að ríkisfjármálabandalagið verði til þess að auka á kröfur innan Bretlands um að Bretar endurskoði afstöðu sín til Evrópusambandsins.

Í Noregi er enginn áhugi á að taka aðild á dagskrá á ný en ekki ólíklegt að Svíar muni hugsa sitt miðað við þann farveg, sem mál eru að fara í innan ESB. Að vísu eiga þeir mikilla viðskiptahagsmuna að gæta á meginlandinu, sem áreiðanlega munu ráða miklu um afstöðu þeirra alveg eins og gerðist í heimsstyrjöldinni síðari, þegar Svíþjóð græddi á tá og fingri á viðskiptum við Þýzkaland Hitlers. En það er fortíð, sem ekki má ræða í Svíþjóð. Danir munu fylgja Þýzkalandi enda geta þeir ekki annað.

Finnst þingmönnum á Alþingi þetta eftirsóknarverð framtíð? Þetta er sá veruleiki, sem bíður þeirra ef Ísland verður aðili að Evrópusambandinu.

Vafalaust munu einhverjir þeirra segja, að Ísland mundi eiga fulltrúa við borðið í ríkisfjármálabandalaginu. Og einhverjir fengju vinnu hjá ríkisfjármálabandalaginu. En dettur einhverjum í hug að þeir starfsmenn og þeir fulltrúar við borðið mundu einhverju ráða?!

Nú virðist fyrirsjáanlegt að þingið sitji í sumar. Þá gefst væntanlega tækifæri til að ræða rikisfjármálabandalagið eftir leiðtogafund ESB í lok þessa mánaðar.

Hvesu margir þingmenn ætli vilji að bráðum 1100 ára gamalt þjóðþing verði eins konar undirdeild og útibú, sem stjórnað verði af skrifstofumönnum í Mið-Evrópu?

SG