Eru það kannski Íslendingar sem eiga fjárkröfur á hendur Bretum en ekki öfugt?

Seðlabanki Íslands hlýtur að kanna stöðu Íslands vegn Liborvaxta­hneykslisins

Gordon Brown og Alistair Darling

Liborvaxtahneykslið í Bretlandi er að breiðast út til Bandaríkjanna og fleiri landa. Í gær var sagt frá því hér á Evrópuvaktinni, að tvær þingnefndir í Bandaríkjunum væru að undirbúa að kalla Bob Diamond, fyrrverandi forstjóra Barclays-banka fyrir sig. Í dag er sagt frá því í fréttum að búast megi við tilkynningu frá Joaquin Alumina, þeim fulltrúa í framkvæmdastjórn ESB, sem hefur með samkeppnismál að gera um rannsókn ESB á Libor og sambærilegum vaxtaviðmiðum. Og New York Times upplýsir á grundvelli skjala, sem blaðinu hafa verið sýnd, að Timothy Geithner, nú fjármálaráðherra Bandaríkjanna, hafi á árinu 2008 vakið athygli Sir Mervyn King, Englandsbankastjóra á því að eitthvað væri bogið við Libor án þess að Englandsbanki hafi gripið til aðgerða. Og þá vaknar sú spurning hvers vegna ekki.

Jafnframt eru umræður um það beggja vegna Atlantshafs að framundan séu mikil málaferli af hálfu þeirra, sem telja sig hafa orðið fyrir fjárhagslegu tapi vegna þess að fiktað hafi verið við vextina í því skyni að auka hagnað viðkomandi banka og láta líta svo út sem fjárhagsstaða þeirra væri betri en raunveruleikinn segði til um.

Þessar umræður hljóta að leiða til þess að Seðlabanki Íslands bregðist við og hefji könnun á því að hve miklu leyti Íslendingar, íslenzkir bankar, fjárfestar hér á landi svo sem lífeyrissjóðir hafi orðið illa úti vegna þessa máls.

Í ljósi ítrekaðra bankahneyksla í Bretlandi hlýtur það að vera umhugsunarefni fyrir Gordon Brown, hvort hann hefði kannski átt að spara sér stóru orðin í garð Íslendinga á sínum tíma. Og jafnframt hlýtur að vakna sú spurning, hvort það séu Íslendingar, sem eigi fjárkröfur á hendur Bretum en ekki öfugt eins og hingað til hefur verið haldið fram af hálfu Breta.

SG